Mirko Popović
I da šutim
kao tvoje lice što se
u noć pretače
?
.
da izblijedim
kao ptice
zakasnile na let
?
da pod svjetljkom beskraja
zatvorim herbarij
i samo kose snježnih gora
počešljam
?
ili da ostanem
onaj oblik jave
što nepomično i vječno sluša
pjesmu kiše u prozorima
davno minulih vlakova